Formalne interwencje z rodzinami mające na celu pomoc jednostkom i rodzinom doświadczającym różnego rodzaju problemów były częścią wielu kultur, prawdopodobnie w całej historii. Interwencje te niekiedy obejmowały formalne procedury lub rytuały, często obejmowały zarówno rozszerzoną rodzinę, jak i osoby niebędące członkami społeczności lokalnej (patrz na przykład Ho’ oponopono). Po pojawieniu się specjalizacji w różnych społeczeństwach, interwencje te były często prowadzone przez poszczególnych członków wspólnoty – na przykład szefa, kapłana, lekarza itd.

Prawo spółek w kancelarii w Białymstoku

Terapia rodzinna jako odrębna praktyka zawodowa w kulturach zachodnich może być argumentowana, że miała swoje początki w ruchach społecznych XIX wieku w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Jako gałąź psychoterapii, jej korzenie sięgają nieco później, aż do początku XX wieku, kiedy to wraz z pojawieniem się ruchu poradnictwa dla dzieci i poradnictwa małżeńskiego pojawił się ruch dziecka. Formalny rozwój terapii rodzinnej rozpoczął się w latach 40. i 50. XX wieku wraz z założeniem w 1942 roku Amerykańskiego Stowarzyszenia Doradców Małżeństwa (AAMFT) wynimko.pl/prawo-spolek/ oraz pracą różnych niezależnych klinicystów i grup – w Wielkiej Brytanii (John Bowlby w Klinice Tavistock), Stanach Zjednoczonych (Donald deAvila Jackson, John Elderkin Bell) Liebermann – który rozpoczął wspólne spotkanie z rodziną w celach obserwacyjnych lub terapeutycznych.

Rozpatrywanie prawa spółek w Białymstoku

Początkowo silny wpływ miała psychoanaliza (większość pierwszych założycieli pola miała pochodzenie psychoanalityczne) i psychiatria społeczna, a później z uczenia się teorii i terapii behawioralnej – i istotnie klinicyści ci zaczęli formułować różne teorie o przyrodzie i funkcjonowaniu rodziny jako podmiotu, który był czymś więcej niż tylko agregacją jednostek.

Ruch ten zyskał istotny rozmach od początku lat pięćdziesiątych XX wieku dzięki pracy antropologa Grzegorza Batesona i kolegów adwokatów – Jaya Haleya, Donalda D. Jacksona, Johna Weaklanda, Williama Fry’ ego, a następnie pracownicy Kancelarii Adwokackiej i innych – w Palo Alto w Stanach Zjednoczonych, którzy przedstawili pomysły z cybernetu Podejście to wymykało się tradycyjnemu skupieniu się na psychologii indywidualnej i czynnikach historycznych – które obejmują tzw. liniową przyczynowość i treść – i zamiast tego podkreślało sprzężenie zwrotne, mechanizmy homeostatyczne i „reguły” w obecnych i obecnych interakcjach – tzw. kolistym związku przyczynowo-procesowym, które uważano za utrzymujące lub pogłębiające problemy, niezależnie od ich pierwotnych przyczyn.

Teoretycy prawa rodzinnego

Na grupę tę istotnie wpłynęła również praca amerykańskiego psychiatryka, hipnoterapeuty i krótkotrwałego terapeuty Miltona H. Ericksona – zwłaszcza jego innowacyjne zastosowanie strategii zmian, takich jak dyrektywy paradoksalne (patrz również psychologia odwrotna). Członkowie projektu Bateson Project (tak jak założyciele wielu innych szkół terapii rodzinnej, w tym Carl Whitaker, Murray Bowen i Ivan Boszormenyi-Nagy) byli szczególnie zainteresowani możliwymi przyczynami psychospołecznymi i leczeniem schizofrenii, szczególnie w zakresie domniemanego „znaczenia” i „funkcji” znaków i objawów w systemie rodzinnym.

Badania psychiatrów i psychoanalityków Lymana Wynne’ a i Theodora Lidza dotyczące wypaczeń i ról komunikacyjnych (np. pseudo-mutualizm, pseudo-hostility, schizm i przekrzywienie) w rodzinach osób cierpiących na schizofrenię stały się również wpływowe z uwagi na nastawienie teoretyków i terapeutów zorientowanych na komunikację systemową.

Powiązanym tematem, odnoszącym się do dysfunkcji i psychopatologii bardziej ogólnie, była temat „zidentyfikowanego pacjenta” lub „przedstawiający problem” jako przejaw lub substytut problemów rodzinnych, a nawet społecznych. (Patrz także podwójne wiązanie; wiązanie rodzinne).